حفاظت از محیط زیست

زندگی کردن حق همه موجودات زنده است و شکار به غیر از رفع نیازهای اولیه همچون گرسنگی، در هیچ دین و آیینی و از جمله دین مبین اسلام، تایید نشده و امری ناپسند به شمار میآید. هر کسی که برای تفریح و سپری کردن اوقات فراغت پرنده یا حیوانی را شکار میکند، باید در نظر داشته باشد که آن حیوان نیز همانند همه انسان ها پدر و مادر یا فرزندانی دارد که وظیفه تامین غذا و امنیت آنها را به عهده داشته و منتظر برگشتن او به خانه میباشند و این امکان وجود دارد که با از بین رفتن او، تمام خانواده دچار مشکل شده و چه بسا همگی ازبین بروند.

همه دانشآموزان علاوه بر اینکه باید محافظت از حیوانات و پرندگان را وظیفه خود بدانند، بلکه بایستی به عنوان افرادی تحصیل کرده، اطرافیان خود را نیز به این امر تشویق کنند و این موضوع را به همه کسانی که نسبت به محیط زیست بیتفاوت هستند، گوشزد کنند که اشرف مخلوقات بودن انسان به معنای این نیست که انسانها هر کاری را که دلشان بخواهد میتوانند بر سر حیات و حش و محیط زیست بیاورند، زیرا همه موجودات زنده سهمی از کره زمین و حیات در آن دارند.

لازم به ذکر است که برتری که خداوند نسبت به سایر موجودات زنده در وجود انسان قرار داده است، به دلیل قدرت تفکر و اختیار انسان میباشد و وجود همه حیوانات و گیاهان در کنار هم، وجود زندگی را برای انسان در کره زمین ممکن ساخته است و حذف قسمتی از این مجموعه زندگی را برای انسان در این کره خاکی مختل می سازد. درنتیجه مواظبت از محیط زیست و از جمله حیوانات و گیاهان، نه تنها لطف به سایر جانداران نیست بلکه در درجه اول کمک به حفظ تعادل کره زمین برای از بین نرفتن شرایط عادی برای زندگی خود انسان ها می باشد.

حال باید به این موضوع توجه داشت که آیا متفکر بودن و آینده نگری انسان با ازبین بردن حیوانات و گیاهان و در نتیجه ایجاد مخاطره برای زندگی خود، سازگاری دارد؟ پاسخ شفاف و روشن است "البته که نه".

پس بیاییم خود و دیگرا را تشویق کنیم که انسان باشیم و نه انسان نما.

پرسش مهر 97 ریاست جمهوری...